dinsdag 3 april 2012

Wie is Mars?

Ben ik bezig met een artikel te schrijven voor de krant over ‘Wij Voor Ons’ lawaaiprotest van Angelo Bromet op het Anton de Komplein. Tussentijds even met Jelle samen lunchen (Vitamine V aan het werk), vraag ik hem wat hij van het protest vond. “Leuk!”, antwoordt Jelle en vraagt: “Maar wie is Mars?” Ikke: “Mars?” Jelle: “Ja, er hing een spandoek met ‘Mars tegen geweld’. Wie is dat?”

Auke VanderHoek

©2012/2015 Auke VanderHoek, alle rechten voorbehouden

Stil trillen in tril absorberende schoen

Ook altijd handig, mijn smart phone kwijtraken c.q. ergens neerleggen waar ik het niet terugvind en weten dat het op stil/tril stand staat. Niet zo smart dus. Bellen met de huistelefoon en een heel goed gehoor aan zetten. Het was dichtbij, maar zeer moeilijk om het trillen te horen. Het zat in mijn rechter Nike Air Max, heerlijke schoen die zo schok dempend werkt, absorbeert ook trillingen. Handig dus. Enfin, nieuwe dag, nieuw kansen… Koffie?

Auke VanderHoek

©2012/2015 Auke VanderHoek, alle rechten voorbehouden

maandag 2 april 2012

Hoe hard kan je sorry zeggen?

Het voelt als een onverwachte stomp in de maag. Vanochtend werd ik wakker gebeld door mijn ex-zwager Walter die in de US woont met zijn vrouw. Hij was opzoek naar zijn zus. “Die is bij vrienden,” antwoord ik hem een beetje nijdig. Nu kan ik weleens mopperen op mijn ex-schoonbroers die wel vaker op meest onmogelijke tijdstippen bellen. Maar Ik hoor ook dat er wat fout is en vraag: “are you o.k.?”. “Mijn dochtertje is vannacht overleden…”, is zijn antwoord. Nog net geen één jaar. Niks aan de hand, werd vannacht onwel… Hoe hard kan ik iemand sorry zeggen? Sorry dat het je moet overkomen, hoe hard? Ooh God, sorry…

Auke VanderHoek

©2012/2015 Auke VanderHoek, alle rechten voorbehouden

zondag 1 april 2012

Hart verzakking van dat jong

Voor de afwisseling fiets ik eens de Bijlmerdreef op via de trappen van het Martin Ennalsplein. Steken de dreef over en zeg tegen Jelle dat we via de trappen bij Anton de Kom weer naar beneden fietsen. Terwijl ik langzaam met Marciano, het vriendje van Jelle, achterop richting de rolstoel op/afgang manoeuvreer zie ik Jelle met volle snelheid recht op de trappen afrijden. Ik schreeuw nog maar durf niet meer te kijken. Zeker wetend dat het een middagje AMC wordt en ik weer machteloos sta t.o.v. zijn in-zo’n-geval-totaal-niet-rustige-moeder… Maar hij doet het gewoon even?!? Tot mijn zeer grote opluchting! En terwijl mijn hart weer omhoog klimt waar het wezen moet en ik op adem kom, zegt Jelle doodleuk lachend: “Voelt net als een massage!”

Auke VanderHoek
Geschreven 1 april 2012

©Auke VanderHoek 2015, alle rechten voorbehouden