donderdag 10 augustus 2017

Dikke grote afro

Chichi: “Nou, dan moet ik elke keer kammen en vlechten. Liever niet.” Terwijl de kleine (Laïla dus) onder de terrastafeltjes, bij Marmaris op het Hoekenrodeplein, door avontuurt. En ik de hoek van het tafeltje boven het VanderHoekje met argusogen in de gaten houd, antwoord ik Chichi: “Ik kan niet wachten tot ze een grote dikke afro heeft! Dan heeft ze tenminste iets van een bumper op haar hoofd.” Ik weet Laïla steeds snel te troosten. Ze is dan ook een bikkel die makkelijk te troosten is en haar ogen na de zoveelste tuimel, stoot of noodlanding na paar tranen al snel op het volgende spannende ontdekkingstocht heeft gericht. Maar al die avonturen gaan mij niet in de koude kleren zitten. Wie troost er mij? Ik hou zo geen haar op mijn hoofd over. Koffie? 


©Auke VanderHoek 2017, alle rechten voorbehouden.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten